2008/Aug/20

เอาล่ะครับ ด้วยพลังกายของผมที่เหลือน้อยจนไม่เอื้ออำนวยในการนั่งพิมพ์อย่างต่อเนื่องแบบนี้ 
เราจะเข้าประเด็นกันเลยละกัน

เมื่อวานนี้ (19 สิงหาคม)
ซึ่งอาจจะมีไม่กี่ท่านทราบว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดของผม(ฮา)
เพื่อนเก่าของผมดันมาเยี่ยมรับวันเกิดซะยังงั้น...เพื่อนที่ผมพูดถึงก็คือ โรคกระเพาะอักเสบนี่ล่ะครับ
ตอนช่วงบ่ายๆ เราก็คิดว่า "ปวดท้องนิดหน่อยวุ้ย...ไปหาหมอซะหน่อยท่าจะดี"
ก็เลยโทรไปหาเพื่อนที่ออฟฟิศ ฝากให้ช่วยบอกหัวหน้าว่าวันนี้ขอลางาน...
แต่นรกของจริงมันเริ่มจากตรงนั้นล่ะครับ ระหว่างที่ผมรอคิวตรวจ
ปรากฏว่ามันเริ่มปวดขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาเก็บอาการแทบไม่อยู่
(ถ้าหากว่าลงไปกลิ้งกับพื้นแล้วมันหายปวดผมก็คงยอมทำล่ะครับ อารมณ์นั้น)
แล้วตอนหมอตรวจแล้วแกจิ้มลงไปที่กระเพาะนี่... ปวดจนแทบดิ้นล่ะครับ
สุดท้ายหมอก็ให้ยามา3อย่างพร้อมใบรับรองแพทย์
พอเริ่มตกเย็น ผมนัดเอาของไปให้คนรู้จัก เพราะถึงวันนี้ผมจะยังป่วยอยู่
แต่มันก็เป็นวันหยุดที่หาได้ยากยิ่งของผมอยู่ดี (ชีวิตซาลารี่แมนก็แบบนี้แหละ)
จากตอนนั้น พอเอาของไปส่งปุ๊บ ก็แทบฟุบล่ะครับ แค่ยืนยังเต็มกลืนเลย
แต่ก็ตั้งใจว่าจะเก็บแรงเอาไว้พิมพ์กระทู้วันเกิดตัวเองให้ได้
แต่ถึงพยายามจะกลับบ้านเร็ว ฝนก็ดันเทลงมาซะได้...
แน่นอนครับ อาการผมตอนนั้นน่ะ เดินได้ก็เหลือเชื่อแล้ว...
สุดท้ายเลยต้องเรียกแท็กซี่กลับบ้าน เพราะไม่มีใจจะงกรอขึ้นรถเมล์แล้วครับ
ทว่า ให้ตายเถอะอุตะมารุ อีแท็กซี่คันนั้นขับกระชากบรรลัยเลยครับท่านผู้ชม
ขนาดตอนจอดยังจอดนิ่มๆไม่เป็น ต้องกระชาก2-3ทีก่อนถึงจะจอดได้...
แน่นอนครับ คนที่ปวดท้องจนแทบดิ้นแบบผมตอนนั้น เจอแบบนี้เข้าไปนี่...
ทำเอาผมแอบอวยพรบุพการีตานั่นในใจไป5-6ทีเลยทีเดียวเชียว มันปวดนะเฟ้ย
พอกลับมาถึงบ้าน... แม่ก็ช่วยเทโจ๊กที่ผมโทรบอกแม่ให้ช่วยซื้อไว้ให้
พอทานโจ๊กเสร็จ ผมก็ทานยาต่อก่อนพยุงสังขารขึ้นไปเปิดคอม ก่อนทิ้งตัวลงนอน
"...ขอนอนซักพักก่อนละกัน ถ้าหากอาการดีขึ้นเดี๋ยวจะลุกขึ้นไปพิมพ์"
(ดูนะคนเรา ดันทุรังขนาดไหน)
แต่แน่นอน อาการแบบนั้นเรอะจะได้นอนหลับสบายๆ ปวดจนนอนไม่หลับล่ะครับ
แล้วพอซักพัก ผมก็รู้สึกว่าร้อนไปทั้งหัว เหมือนไข้จะขึ้นเพราะอาการปวด
ขนาดหมอนที่รองหัวผม ผมยังรู้สึกว่ามันร้อนเหมือนขนมปังฟาร์มเฮ้าส์ที่เพิ่งออกจากเตาเลยล่ะ
(พูดยังกะเคยไปจับมายังงั้นล่ะเอ็ง)
ผ่านไปจนถึงประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ(รึเปล่าหว่า) เจ้าฮิวเคก็โทรมาหา
เพราะสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่ตั้งกระทู้วันเกิดตัวเองซะที
ก็เลยเล่าสาเหตุไปก่อนยิงตลกร้ายไปคำนึง
"ส่อแววว่าจะต้องกินข้าวต้มตอนวันเกิดตัวเองซะแล้วล่ะมั้งเนี่ย"
พอจากนั้น ผมก็งีบไปอีกซักพักนึง ก่อนจะลุกไปห้องน้ำ
แล้วจากนั้น ตอนที่จะลุกออกมาจากห้องน้ำนั่นล่ะครับ อยู่ๆผมก็รู้สึกหน้ามืด
"...เวรล่ะสิ" ผมคิดในใจ ก่อนจะพยุงตัวไปพิงกำแพง...
ลักษณะห้องน้ำบ้านผมจะเป็นสองชั้นครับ คือด้านล่างเป็นพื้นที่ใช้อาบน้ำ
และส่วนโถส้วมนั้นจะสูงขึ้นไปอีกราวๆเมตรนึง (แถมมีบันไดอีก1ชั้นด้วย)
สิ่งที่ผมคิดคือ จะออกไปจากห้องน้ำอย่างปลอดภัยได้ยังไง
เพราะถ้าตกจากบันไดด้านบน โอกาสที่ผมจะร่วงเอาหัวฟาดพื้นจะมากกว่า70%
แต่ก่อนที่ผมจะได้คิดอะไรต่อ สิ่งที่ตามมาคืออาการเวียนหัวจนรู้สึกคลื่นไส้
และแล้ว ประสาทรับรู้ของผมก็ดับวูบ...จนไม่รู้สึกอะไรอีก...
...พอรู้สึกตัวอีกที...พร้อมอาการมึนงง...ผมก็ลงจอดบนพื้นเรียบร้อยแล้ว...
สิ่งแรกที่ทำคือ พยายามมองสภาพรอบตัว...เห็นเลือดไหลจากเข่าตัวเอง...
"....อ้อ ที่ลงก่อนคือเข่าสินะ..."ผมคิดก่อนเอื้อมมือคลำหัวตัวเองเพื่อยืนยันว่าไม่มีแผลที่หัว
ก่อนเอื้อมมือจับอ่างน้ำเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น...แล้วตักน้ำราดเข่าตัวเองเพื่อล้างแผล
(...พอกลับมาลองคิดอีกที...เด็กอนามัยเหลือเกินนะตู...)
"คืนนี้ท่าจะไม่ไหวแฮะ คงต้องตัดใจเป็นวันพรุ่งนี้ซะแล้ว" ก่อนพยุงตัวกลับห้องตัวเอง
พอคิดว่าจะนอน มือผมก็เอื้อมไปปิดสวิทช์ไฟ โดยหารู้ไม่ว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดสุดๆ
แน่นอนครับ ตาก็มองเห็นไม่ชัด แถมยังปิดไฟห้องปุบปับแบบนั้น
ผมที่ปรับสายตาไม่ทันก็เลยเห็นแต่ความมืด จนพลาดท่าล้มลงตรงประตูห้องอีกรอบ
"...ฮะๆๆ เอาอีกแล้วไงล่ะชั้น" ผมหัวเราะเจื่อนๆก่อนจะสังเกตเห็นแสงบางอย่าง...
มันคือแสงจากจอคอมที่ผมเปิดทิ้งเอาไว้ตั้งแต่ตอนก่อนนอนนั่นเอง
คงเป็นเพราะตอนผมล้ม แรงกระแทกที่กระแทกโต๊ะมันแรงพอจะกระแทกโต๊ะคอม
จนทำให้เมาส์ขยับ คอมก็เลยตื่นจากสลีปโมด กลายเป็นแสงสว่างที่ช่วยผมยามคับขันซะยังงั้น
"...จะเรียกว่าโชคดีที่เกิดจากความดันทุรังได้รึเปล่าหว่า แบบนี้..." ผมยิ้มเจื่อนๆอีกที
ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายดีดตัวเองขึ้นไปนอนบนเตียงได้อีกครา
"อี๊~~~~~~~~~!!"
ผมหลุดปากร้องสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ เพราะแรงกระแทกมันทำให้ปวดได้สาหัสกว่าที่คิด
จากนั้น ผมเริ่มรู้สึกชาที่แขนซ้ายและเข่าซ้ายที่แตกเมื่อกี้นี้...
"...อ้อ เมื่อกี้นี้เราเอาฝั่งซ้ายลงสินะ... พับผ่าสิ เกือบจะได้ทานข้าวต้มในวันเกิดตัวเองซะแล้ว"
แต่ตอนนี้ก็คงพอจะพูดได้ล่ะครับว่า...นี่ชั้นคงยังไม่ถึงคราวสินะ...(ฮา)
เรื่องคราวนี้ก็จบลงเท่านี้ล่ะครับ (ถ้าเป็นแมว นี่ก็คงเป็นชีวิตที่8แล้วสินะเนี่ย)
ก็ได้แต่หวังว่าถ้าเกิดมีคราวหน้า จะยังรอดกลับมาพิมพ์ได้แบบนี้อีกนะ...ชั้น...(ฮา)

Robot[master]

edit @ 20 Aug 2008 22:12:25 by robot

edit @ 20 Aug 2008 22:12:39 by robot

Comment

Comment:

Tweet


เบญจเพสหรือเปล่าคะเฮีย...
รักษาตัวด้วยนะ เรื่องกระเพาะอักเสบนี่เฮียต้องปรับตัวแล้วล่ะ พยายามอย่านอนดึกมาก เปลี่ยนวิธีการนอนก็ช่วยได้นะ หันมานอนหัวค่ำแล้วตื่นเช้าๆดู แล้วก็กินข้าวให้ตรงเวลา แล้วก็ที่สำคัญพักผ่อนเยอะๆนะ ดูเหมือนร่างกายเฮียจะแย่แล้วเนี่ย
เอ๊ะ เหมือนมาเทศน์มากกว่าอวยพร
งั้นขอให้สุขภาพแข็งแรง ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บมาเบียดเบียนนะคะ ฮ่า
#2 by ┼ SY┼ At 2008-08-20 22:47,
ขอให้สุขภาพแข็งแรงเร็วๆนะคะ
#1 by ย้าย At 2008-08-20 22:29,