2005/Sep/21

หลังจากที่เจอแต่เรื่องวุ่นๆมาเกือบทั้งวัน...ก็กลับมาออนMSNตามปกติ...

แล้วก็ต้องขอโทษขอโพยกันไปตามเรื่อง ดันไปนัดเขาแล้วเราดันไปไม่ทันนัด...

เพราะโต้รุ่งจนสลบคาคอม...แล้วกว่าจะหลุดออกมาจากนครแห่งความฝันก็ปาเข้าไป4โมงเย็น!![lll=A=]

(กะว่าจะนอนแค่ชั่วโมงเดียวแท้ๆนะเนี่ย...)

ดีหน่อยที่ทางนั้นไม่ติดใจเอาความอะไร...เพราะอย่างน้อยก็ไม่เสียงาน

หลังจากที่รู้สึกเหนื่อยๆหิวๆก็เดินเข้าครัวตามสูตร...

เปิดดูหม้อที่เรียงรายบนเตา..."แกงจืดผักกาดดอง...ยังอยู่อีกเรอะ?"

"ผัดหน่อไม้...เลี่ยนของผัดแล้ว..."

สรุป...ไม่มีอะไรกิน...ไม่สิ ในตู้กับข้าวล่ะ! [-A-+]

เดินมุ่งหน้าไปด้วยความหวังเต็มเปี่ยม...เปิดตู้ดู...แล้วเราก็พบ!!

...เศษไข่เจียวหมูสับ...[lllOAO]

...ผมปิดตู้ลงช้าๆ..."ไม่มีอะไรจะกินแล้วจริงๆสินะ..."

เออ...เอาโอวัลตินก็ได้ฟะวันนี้ คิดซะว่าเป็นโอกาสพิเศษ

(ปกติตอนอยู่ที่บ้านดื่มแต่กาแฟ...แต่วันนี้ขอผ่านเพราะจังหวะการเต้นของหัวใจดีเกินกว่าจะดื่มกาแฟ...)

คิดได้แล้วก็เปิดตู้กับข้าวด้านบนหยิบขวดน้ำตาล โอวัลติน แล้วก็คอฟฟี่เมท...

กรอกน้ำใส่กา ตั้งเตาแก๊ส แล้วตรงดิ่งไปยังตู้เก็บแก้ว...

ในบรรดาถ้วยหลากสี มีถ้วยพลาสติกสีขาวลายดอกทิวลิปขนาดกลางใบหนึ่ง

เป็นถ้วยที่ดูแล้วไม่มีความสะดุดตาเลยแม้แต่น้อย...แต่ผมก็หยิบมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกคิดถึง...

"...ไม่ได้จับถ้วยใบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ?"

ใช่แล้ว...ผมใช้ถ้วยใบนี้มาตั้งแต่เริ่มจำความได้ ตอนนี้ก็คงราวๆเกือบจะ18ปีแล้วละมั้ง?

พอผมจับมันทั่วๆ ผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวผมเองยังเป็นเด็กป.1ที่กำลังจะไปโรงเรียนตอนเช้า...

หูของแก้วใบนี้ เมื่อก่อนมันใหญ่จนผมจับไม่ถนัด...

แต่ตอนนี้ผมสอดนิ้วเข้าไปได้เพียง3นิ้วเท่านั้น...

"เวลามันผ่านไปเร็วขนาดนี้เลยรึนี่?"

แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรต่อ...เสียงกาน้ำสั่นก็ปลุกผมจากภวังค์...

"อะ...แย่ล่ะสิ น้ำเดือดแล้ว"แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไรกับโอวันติลในถุงเลย...

แล้วในที่สุด...

ผมใช้ช้อนตักโอวันติลและส่วนผสมใส่แก้วใบนั้นด้วยความเคยชิน...เทน้ำร้อนแล้วก็ชงๆๆๆๆๆ

แต่ปัญหาอยู่ตรงที่ว่า...มันเป็นความเคยชินของผมเมื่อ15ปีก่อนน่ะสิ!!

"เฮ้ย...เมื่อกี้นี้เรารัวน้ำตาลไปกี่ช้อนฟะ...."ผมถามตัวเอง...

...............คิดแล้วเหงื่อก็แตกพลั่ก...เพราะเทน้ำร้อนลงไปเรียบร้อยแล้ว...

กรรมใดใครก่อก็ต้องรับแต่โดยดีสินะ...

เมื่อทำใจได้แล้ว...ผมก็ยกมันซด...

"........................................................."

ผมประทับใจจนพูดอะไรไม่ออก...ก่อนวิ่งไปยังตู้กดน้ำเย็น...

ใช่แล้วครับ...มันหวานจนเลี่ยนระเบิดเถิดเทิงยิ่งกว่าฟิคที่ผมแต่งซะอีก (ฮา)

แล้วผมก็ได้เรียนรู้สิ่งใหม่อีก2อย่าง....

อย่างแรก...

บางครั้งที่เรารู้สึกว่าสิ่งต่างๆรอบตัวมันเปลี่ยนไปหมด จนลืมสังเกตว่า

"ไม่ใช่เพียงทุกสิ่งรอบตัวเราหรอกที่เปลี่ยน...ตัวเราเองก็เปลี่ยนตามมันไปโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน"

และอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญกว่า...

นั่นก็คือ!!

"ตอนปรุงรสอะไรก็ตาม...อย่ามัวเหม่อลอยหรือปล่อยให้มือพาไป"(ฮา)

ไว้พบกันโอกาสหน้าครับ [^_^]/

ป.ล.ตอนเด็กๆผมนิสัยเสียครับ...ปรุงอะไรก็กลายเป็นของเชื่อมไปหมดเลย(ฮา)

Robot[master]


edit @ 2005/09/21 02:35:33

Comment

Comment:

Tweet


แบบหวานมากก็แบ่งเป็น 2 แก้วได้เลยนะนั่น ผสมน้ำเปล่าเข้าไปอีกครึ่งแก้ว ก็จะได้โอวัลติน 2 แก้วแบบสบายๆ
#2 by Hamham At 2005-09-21 02:50,
"ไม่ใช่เพียงทุกสิ่งรอบตัวเราหรอกที่เปลี่ยน...ตัวเราเองก็เปลี่ยนตามมันไปโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน"

คมรับการกลับมาเขียน Blog เลยนะเฮีย

ป.ล.ตอนเด็กๆผมนิสัยเสียครับ...ปรุงอะไรก็กลายเป็นของเชื่อมไปหมดเลย(ฮา) << งั้น Blog นี้ก็ดองหวานน่ะสิ *-*
#1 by Kuro Noire At 2005-09-21 02:39,